Σάββατο, 2 Μαρτίου 2019

Προτεραιότητες, ή περί καλής και λιγότερο καλής πίπας

Ό,τι ακολουθεί είναι αυστηρά και ξεκάθαρα προσωπικές απόψεις.

Πρόσφατα σε ένα ξενόγλωσσο πιπο-φόρουμ ένα μέλος άνοιξε ένα νήμα που αφορούσε τις προτεραιότητες, ρωτώντας ποιες είναι οι αγοραστικές προτεραιότητες αναφορικά με την αγορά πιπών. Η ανταπόκριση ήταν καλή. Αρκετοί έγραψαν τι είχαν πάνω-πάνω στις λίστες τους για αγορά, ομοίως και ο γράφων: παρέθεσα μια λίστα με τις 5 πιπούλες που θέλω να αγοράσω μέσα στο επόμενο (σύντομο) διάστημα.

Αλλά αυτό το νήμα μ’έκανε να σκεφτώ λίγο πιο σοβαρά τις προτεραιότητές μου ως καπνιστής. Έχω, δηλαδή, μια λίστα με πίπες (και άλλη μια με καπνούς) που θέλω να αποκτήσω. Δίπλα σε κάθε όνομα κατασκευαστή (εργοστάσια included) υπάρχουν αριθμοί. Σε κάποιους κατασκευαστές υπάρχουν περισσότεροι από ένας αριθμοί. Πρόκειται για κατασκευαστές που ξέρω, έχω δοκιμάσει και θέλω να πάρω περισσότερες από μια πίπες τους. Δίπλα στα ονόματα κάποιων άλλων υπάρχει μόνο ο αριθμός 1. Εκεί, περιμένω να δοκιμάσω και να αποφασίσω αν θα ξαναπάρω ή όχι. Κοίταξα, λοιπόν, τη λίστα μου κι έκανα έναν υπολογισμό: 66 κατασκευαστές, 118 πίπες. Είναι πάρα πολύ πιθανό να μην σβήσω ποτέ όλες τις καταχωρήσεις αυτής της λίστας –μια ιδέα με την οποία έχω συμβιβαστεί. Δεν παύει όμως η λίστα να εξυπηρετεί σαν ένας μπούσουλας για να κρατάει το μυαλό και τα χέρια μου μακριά από σειρήνες δημοπρασιών.

Την ξανακοιτάζω σήμερα και μια λέξη έρχεται στο νου: ματαιοδοξία. Όσο κι αν αγαπώ το αντικείμενο πίπα και το κάπνισμα πίπας με ό,τι αυτό περιλαμβάνει, η πραγματικότητα νομίζω (και το υπογραμμίζω για να τονίσω πως αυτό είναι η άποψή μου) είναι αυτή. Ένα αίσθημα ματαιοδοξίας που επιτείνεται όταν κοιτάζω τα bookmarks στον browser που χρησιμοποιώ: 15 πιπομάγαζα (αυτά με τους καπνούς δεν περιλαμβάνονται), στα οποία έχω λογαριασμό και wishlist. Ματαιοδοξία, λοιπόν, διότι πολλές φορές έχω την εντύπωση ότι κολλάμε σε μια λίστα και ξεχνάμε την ουσία. Επικεντρωνόμαστε στην εκπλήρωση ενός σκοπού, σε κάποια Ιθάκη, και δεν δίνουμε σημασία στο ταξίδι…γνώμη μου. Σε τι πρέπει να δώσουμε, λοιπόν σημασία στο κάπνισμα πίπας? Ποια (ή ποιες) είναι η προτεραιότητά-ες μας?

Εντελώς ψυχρά, προτεραιότητα δεν είναι το κάπνισμα πίπας. Όλοι ξέρουμε ότι το κάπνισμα βλάπτει. Και φυσικά οι περισσότεροι από μας δίνουμε κάποια χρήματα, άλλος λιγότερα, άλλος περισσότερα, για να αγοράζουμε τα παιχνιδάκια μας. Είναι χρήματα που στερούμαστε ή στερούμε (ασχέτως αν σε κάποιον περισσεύουν). Αλλά ας μείνουμε στο κάπνισμα πίπας όμως.
Ποια είναι η προτεραιότητα?

Η  α π ό λ α υ σ η.

Ας ορίσει κανείς όπως θέλει την απόλαυση του καπνίσματος πίπας. Κι ας βάλει όσες υποσημειώσεις και παραμέτρους επιθυμεί σχετικά με τον τόπο, την παρέα, τον τρόπο, το συνοδευτικό (υγρό ή στέρεο) κλπ κλπ. Η ουσία είναι μια: μπήκαμε σ’αυτόν τον χώρο επειδή κάτι δεν μας γέμιζε, κάτι μας χάλαγε στα άλλα μέσα καπνίσματος που είχαμε συνηθίσει, κάπου χάσαμε την απόλαυση. Μπορεί να ήταν η περιέργεια που έσπρωξε κάποιους προς το κάπνισμα της πίπας, μπορεί κάτι άλλο. Οι περισσότεροι όμως, νομίζω, φτάσαμε σ’αυτό το όμορφο χόμπι γι’αυτόν τον λόγο: αναζητούσαμε απόλαυση.

Υπήρχε μια εποχή όπου ως καπνιστής τσιγάρων ο γράφων είχε την τύχη να βρίσκει πραγματικά καλά τσιγάρα. Αργότερα όμως μπήκαν κανόνες: πλαφόν στις τιμές νικοτίνης και πίσσας, απαγόρευση καλλιέργειας καπνού κλπ κλπ. Και με τις εξαγορές εθνικών καπνοβιομηχανιών από πολυεθνικές τα πράγματα άρχισαν να γίνονται τυποποιημένα, με αποτέλεσμα οι διαφορές από μάρκα σε μάρκα να μην είναι τόσο χτυπητές, όσο ήταν τον καιρό που άρχισα να καπνίζω τσιγάρα (τον προηγούμενο αιώνα δηλαδή…). Με απλά λόγια, η απόλαυση χάθηκε και περιορίστηκε σε κάπως μεγαλούτσικο ποσοστό σε εκείνο το ένα (κάποτε μισό!) πρώτο τσιγάρο το πρωί με τον καφέ (δεν σας μιλώ για την πλήρωση που προσφέρει η νικοτίνη, όταν πχ κάναμε κάμποση ώρα να καπνίσουμε).  Επομένως, αφενός επειδή δεν μπορούσα να βρω ένα τσιγάρο της προκοπής (και σε μια προσιτή τιμή), αφετέρου δεν μπορούσα οικονομικά να αντέξω τα πούρα, κατέφυγα για κάποιον λόγο στο κάπνισμα πίπας για να καλύψω τα κενά που απαιτητικά ζητούσαν να γεμίσουν.

Αλλά ας αφήσουμε αυτά τα αυτοβιογραφικά για να επιστρέψουμε στο θέμα μας.
Η απόλαυση ορίζεται, λοιπόν, όπως κανείς θέλει και παραμετροποιείται ομοίως: κάποιος απολαμβάνει το μπολάκι του με ουίσκι, άλλος με καφέ, άλλος με μια μπριζόλα, μόνος τη νύχτα στο έναστρο μπαλκόνι του, με παρέα σε τραπεζάκια έξω, όρθιος, ξαπλωτός μ’ένα βιβλίο ανά χείρας… Πιστεύω όμως πως δυο είναι τα θεμελιακά στοιχεία που ορίζουν την απόλαυση, κοινά για κάθε καπνιστή, και κατ’επέκταση παράγουν και καθορίζουν τις λοιπές (υποκειμενικές) παραμέτρους: ο καπνός και η πίπα. Κι αν επιτρέπετε μια θέαση από τη δική μου σκοπιά: ένας καλός καπνός και μια καλή πίπα.

Τι είναι όμως και πως ορίζεται ο καλός καπνός και πολύ περισσότερο, η καλή πίπα?
Για τον καπνό έχω να πω λίγα. Άλλωστε, αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι ως καλός καπνός για κάποιον άλλον είναι παλτό. Και το αντίστροφο. Επι προσωπικού πάντοτε, για μένα μετράει πάρα πολύ η ποιότητα του φύλλου και η καύση και μετά έρχεται η γεύση. Για άλλους ισχύουν άλλα κριτήρια. Λογικό,υγιέστατο κι αναμενόμενο Αλλά ας πάμε στις πίπες. Τι είναι και πώς ορίζεται μια καλή πίπα?

Θα απαντήσω πρώτα-πρώτα ότι δεν ξέρω. Δεύτερα-δεύτερα, δεν υπάρχει περίπτωση να αναφερθώ σε κατασκευαστές και να αξιολογήσω θετικά ή αρνητικά το οτιδήποτε (είπαμε άλλωστε, δεν ξέρω). Τέλος, θα πω πως ό,τι πρόκειται να ακολουθήσει με κανέναν τρόπο και για κανέναν λόγο δεν συνιστά συμβουλευτική, προτροπή, απόσταγμα εμπειρίας και άλλα τέτοια τινά. Είναι απλά και ξεκάθαρα η δ ι κ ή μου αντίληψη της απόλαυσης και ο δ ι κ ό ς μου τρόπος να τη βιώνω. Τίποτα περισσότερο.

Αφού λοιπόν είναι δικά σου αυτά, τι μας νοιάζει εμάς και μας τα λες? θα αναρωτηθείτε δικαίως. Πρώτον επειδή ο Γιώργος είναι τρισεύγενος και με ανέχεται στο ιστολόγιό του. Δεύτερον, όποιος θέλει διαβάζει. Όποιος δεν θέλει, προσπερνάει.

Ας πω λοιπόν πράγματα που ξέρετε ήδη: μια καλή πίπα είναι αυτή που έχει σωστή μηχανική και καλό ξύλο (αναφέρομαι μόνο σε πίπες ρεικιού, διότι έχω από πενιχρή έως καθόλου εμπειρία από άλλα υλικά). Σχετικά με τη μηχανική τα πράγματα είναι απλά: σωστό τρύπημα. Αεραγωγός δηλαδή ευθύς καθ’ όλο το μήκος της πίπας και αρκετά ανοιχτός, ώστε να περνά ο καπνός ανεμπόδιστα (αλλιώς υγροποιεί). Για το ξύλο τα πράγματα είναι επίσης (σχετικά) απλά: στεγνό, καλά επεξεργασμένο ξύλο. Ξύλο που δεν έχει τανίνες (για να μην έχει πικρή/παράξενη γεύση το κάπνισμά μας), που έβρασε σωστά και που στέγνωσε σωστά.

Ας αφήσουμε τη μηχανική στην άκρη, διότι είναι εύκολο νομίζω για τον καθένα να διαπιστώσει αν σε μια πίπα είναι σωστή ή όχι, είτε οπτικά (για τις ίσιες), είτε με ένα μάκτρο (για τις bend). Για το ξύλο όμως πως μπορούμε να ξέρουμε αν στέγνωσε κι αν επεξεργάστηκε σωστά? Δεν ξέρουμε. Στο youtube ευτυχώς κυκλοφορούν πολλά βιντεάκια που δείχνουν τη διαδικασία αυτή, ωστόσο μέχρι να ανάψουμε μια πίπα και να το διαπιστώσουμε, δυστυχώς δεν γνωρίζουμε τίποτε. Σ’αυτές τις περιπτώσεις ρόλο παίζει η πείρα και το καλό όνομα του κάθε κατασκευαστή (κάτι για το οποίο θα’χω να πω άλλη φορά), αλλά και του προμηθευτή ρεικιού (σας παραπέμπω στη συνέντευξη του Eltang στον Γιώργο, όπου είχε αναφερθεί σ’αυτό το θέμα).

Πριν ρωτήσετε τι παίζει στις πίπες με φίλτρο θα σας πω να μην βιάζεστε και θα σας παραπέμψω σε προηγούμενη live πιποσύναξη αυτής της ωραίας παρέας, όπου είχα πει γιατί δεν προτιμώ πίπες με φίλτρο: α) επειδή το φίλτρο κόβει γεύσεις από τον καπνό, β) επειδή επηρεάζει δραματικά το σχεδιασμό της πίπας και γ) επειδή μπορεί να κρύψει αστοχίες είτε στη μηχανική, είτε στο στέγνωμα του ρεικιού (κάτι που το φίλτρο θα κρύψει επιμελώς…). Τα φίλτρα όμως είναι άλλη κουβέντα (που δεν θα κάνω). Η ουσία είναι ότι τα δυο στοιχεία που αναφέρθηκαν παραπάνω (μηχανική & ξύλο) καθορίζουν το αν μια πίπα είναι καλή ή όχι. Αν θα καπνίσει, όπως λέμε, καλά.

Πάμε τώρα να εξειδικεύσουμε κατά τι τα πράγματα, υπενθυμίζοντάς σας το ζητούμενο των όσων παρατίθενται εδώ: την απόλαυση, και θα μου επιτρέψετε ξανά να σας δώσω την δική μου θεώρηση των πραγμάτων.

Ποια είναι αυτή: η πίπα, πρώτα-πρώτα, είναι ένα αυστηρά προσωπικό αντικείμενο. Και πάντοτε κατά τη γνώμη μου, η πίπα εκφράζει, χαρακτηρίζει τον καπνιστή. Είχα παλιότερα μια συζήτηση με τον Έλληνα κατασκευαστή Κωνσταντίνο Αναστασόπουλο στην οποία ανέφερε ότι μπορούσε να μαντέψει τι στυλ πίπας θα επέλεγε κάποιος, κρίνοντας από τον χαρακτήρα του και την εξωτερική του εμφάνιση. Να το πω απλά: κανείς μας, πιστεύω, δεν θα αγόραζε μια πίπα που δεν θα του άρεσε. Το ότι κάποιος επιλέγει αυτή και όχι την άλλη πίπα εξαρτάται από την αισθητική του αίσθηση, τα γούστα, τις παραστάσεις του. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι η πίπα δεν είναι απλά ένα εργαλείο, ένα ξύλινο τσιγάρο, αλλά (κατά κάποιο τρόπο) μια έκφραση του εαυτού, όπως το ρολόι, τα παπούτσια, κλπ. Με τον ίδιο τρόπο, λοιπόν, όπως θέλουμε να έχουμε ένα άνετο ζευγάρι παπούτσια με το οποίο θα νιώθουμε καλά (και στο περπάτημα και στην εμφάνιση),χωρίς να παίζει ρόλο η μάρκα αλλά η άνεση και η ωραία αίσθηση που μας δίνει, δεν είναι λογικό να θέλουμε το ίδιο και για μια πίπα? Και επιπλέον, εφόσον ο μόνος τρόπος να μοιραστούμε μια πίπα μας είναι οπτικός (στην παρέα που την βλέπουν οι συνδαιτημόνες μας) ή με την αφή, όταν κάποιος την περιεργαστεί, δεν είναι ένα αυστηρά προσωπικό αντικείμενο?

Γιατί λοιπόν, εφόσον το κάπνισμα πίπας δεν είναι απόλυτη προτεραιότητα (για λόγους υγείας) και εφόσον κάποιοι ίσως στερούμαστε για την αγορά μιας πίπας, γιατί να μην κάνουμε τη χάρη στον εαυτό μας να του αγοράσουμε μια καλή πίπα?

Ποια είναι αυτή? Όποια αρέσει στον καθένα. Όποια μάρκα του γουστάρει. Σημασία έχει να’ναι καλή. Ιδού όμως η εξειδίκευση: καλή, δηλαδή να πληροί τις τυπικές προδιαγραφές που αναφέρθηκαν παραπάνω (μηχανική-ξύλο)?

Μεθοδολογία με επιχειρήματα λίγο τραβηγμένα μου φαίνονται τα παραπάνω....Ας σας πω μια ιστορία  όμως πριν σας δείξω ένα παράδειγμα.

Κατά τους πρώτους μήνες μου στο κάπνισμα πίπας, νωρίς το 2014, ακολούθησα μια συμβουλή και αγόρασα μια πίπα (δεν έχει σημασία ποια) που μου στοίχισε με τα ταχυδρομικά 36 λίρες (κάτι λιγότερο από ένα 50ευρο). Αυτή η πίπα μου άλλαξε τη ζωή. Ενώ το επιστόμιο είναι άθλιο ποιοτικά, το τρύπημα στον πάτο του μπόλ φεύγει λίγο αριστερά, το ίδιο και το μπόλ ολόκληρο, η πίπα καπνίζει καταπληκτικά. Και πέντε χρόνια και εκατοντάδες καπνίσματα μετά, όποτε έρχεται η σειρά της να την ανάψω λέω πάντα «τι καλά έκανα και πήρα αυτή την πίπα». Διότι, πέρα από το γεγονός ότι καπνίζει καλά, μου άνοιξε δρόμους και με έκανε να ψάξω και να ψαχτώ, να προσέξω, να παρατηρήσω και να αρχίζω να θεωρώ το κάπνισμα πίπας με τον τρόπο αυτόν που το θεωρώ: ως μια πολύτιμη, κάθε φορά μοναδική προσωπική στιγμή, μια ευκαιρία για ενδοσκόπηση (ή ενίοτε μια προσφορά ενός ευεργετικού κενού που διώχνει κάθε σκέψη και με ανανεώνει αφηνοντάς με κενό). Ένα δώρο στον εαυτό μου, το οποίο απολαμβάνω πέντε χρόνια μετά  και για το οποίο χαίρομαι και καμαρώνω (κι ας είναι "φτηνιάρα").

Δεν υποστηρίζω ότι οι τυπικές προδιαγραφές δεν έχουν σημασία. Το αντίθετο. Αλλά δεν είναι πάντοτε πανάκεια, τυφλοσούρτης που τον ακολουθούμε με κλειστά μάτια και όποτε βλέπουμε ή ακούμε κάτι που τις πληροί, να πέφτουμε με τα μούτρα! Ας δείξω τώρα το παράδειγμα:



Η παραπάνω πίπα ανήκει στη συλλογή μου. Δεν έχει σημασία ποιος την έφτιαξε. Η πίπα αυτή στοίχισε ΧΧΧ ευρώ. Είναι πιο καλή από μια άλλη που στοιχίζει ΥΥ ευρώ? Σύμφωνα με τις τυπικές προδιαγραφές, μάλλον όχι. Και πάντα σύμφωνα με αυτές τις προδιαγραφές, η πίπα που σας δείχνω, των ΧΧΧ ευρώ, έργο γνωστού pipemaker ΔΕΝ είναι καλή!! Έχει πέντε λαθάκια, τέσσερα εξωτερικά και ένα εσωτερικό (κανένα από τα οποία δεν επηρεάζει το κάπνισμά της, δεν συμφωνούν παρ’ όλα αυτά με την τιμή της). Ωστόσο, ο τρόπος που καπνίζει αυτή η πίπα, η γεύση του ξύλου της και η γεύση που δίνει στον καπνό αυτό το τελευταίο, είναι απλά εκπληκτική (πάντοτε με τα δικά μου στάνταρ).

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, υπάρχουν εκεί έξω ένα σωρό πίπες. Κάποιες κάνουν ΧΧΧ, κάποιες ΥΥ. Αυτό το διάστημα που συμμετέχω (λιγότερο ή περισσότερο) σε τούτη την πιπο-παρέα είδα κάποια παιδιά να θέλουν να ξεκινήσουν (ή να έχουν μόλις ξεκινήσει) το κάπνισμα πίπας. Η συντριπτική πλειοψηφία τους (αρκετά εύλογα) κοιτάζει προς μια οικονομική γκάμα πιπών. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι σημερινές πίπες είναι σωστά φτιαγμένες. Έχουν μια ευθεία και ευρεία γραμμή για αεραγωγό και σε πολλές περιπτώσεις φαίνονται και ομορφούλες. Όταν μάλιστα κοστίζουν 25-30 ευρά, είναι και καλή ευκαιρία! Οι περισσότερες δέχονται φίλτρο και κατά τη γνώμη μου καλά κάνουν, γιατί το 90% των καπνών που εισάγονται στην εγχώρια αγορά μόνο με φίλτρο μπορούν να καπνιστούν (για τους ελληνικής κατασκευής καπνούς δεν έχω δοκιμάσει, άρα δεν γνωρίζω). Καμία αντίρρηση μέχρι εδώ. Άλλωστε έκαστος παίρνει ό,τι θέλει αναλόγως του γούστου του και του πορτοφολιού του.

Όλοι λοιπόν θα συμφωνήσουμε ότι οι τυπικές προδιαγραφές είναι σχεδόν πάντα ασφαλής οδηγός. Ωστόσο πάντα, μα πάντα, χρειάζεται ένα πάρα πολύ απλό πράγμα, μια μικρή υπενθύμιση: δεν αγοράζουμε για να καπνίσουμε. Αγοράζουμε για να απολαύσουμε. Το γεγονός ότι κάποιο μαγαζί ή site έχει πίπες που στοιχίζουν 25, 30 ή 35 ευρά δεν σημαίνει ούτε ότι είναι οι μοναδικές, ούτε ότι είναι καλές. Το πιθανότερο είναι (για λόγους που θα εξηγήσω άλλη φορά) ότι θα δώσουν στο νέο ή στον παλιό καπνιστή μια ελλιπή και στρεβλή εικόνα του καπνού ειδικά και του καπνίσματος πίπας γενικά. Δεν υπονοώ ότι θα μετατρέψει το κάπνισμα σε εφιάλτη. Εννοώ ότι κάτι τέτοια κατασκευάσματα μας εκπαιδεύουν αρνητικά και οδηγούν προς την επιλογή υποβαθμισμένης ποιότητας προϊόντων.

Τι θέλω να πω στην τελική? Δώστε προτεραιότητα στην απόλαυση. Δώστε προτεραιότητα στον εαυτό σας, από τη στιγμή μάλιστα (το ξαναγράφω) που μπήκατε σ’αυτό το χόμπι για κάποιον Α ή Β λόγο και δίνετε κάποιο Γ ή Δ ποσό. Δεν λέω να μην πάρετε την πίπα των 25 ή των 30 ευρώ, ή τον Χ, Ψ εισαγόμενο καπνό. Αυτό που λέω είναι: ΨΑΞΤΕ. Μην φοβηθείτε να δοκιμάσετε, μην φοβηθείτε να τολμήσετε. Αντιλαμβάνομαι ότι μιλάμε για χρήματα που ίσως δεν περισσεύουν, ωστόσο πιστεύω βαθύτατα πως κανείς δεν θα βγει χαμένος (οχι μόνο οικονομικά) από αυτή τη διαδικασία.

 Έγραψα παραπάνω ότι δεν θα αναφερθώ σε ονόματα κατασκευαστών, και δεν θα το κάνω. Απλώς θα γράψω εδώ ότι μπορεί να βρει κανείς εξίσου καλά ή και καλύτερα πράγματα σε αυτό το εύρος τιμών των 25-50 ευρώ. Υπάρχουν. Και μαζί τους υπάρχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι με τα βίντεο και τις πιποσυνάξεις για να ανταλλάξει ο καθένας απόψεις και σκέψεις και απορίες. Το ότι ένα όνομα κατασκευαστή μετράει 100 ή 150 χρόνια στον χώρο του καπνίσματος πίπας δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι καλό. Και δεν σημαίνει πάντοτε ότι, δίνοντας τριψήφιο αριθμό ευρώ αγοράζεις παράδοση και τεχνογνωσία και ποιότητα. Δίπλα στον βιομηχανοποιημένο μαθουσάλα υπάρχει μια γενιά νέων ανθρώπων που, για τον ίδιο τριψήφιο αριθμό ευρώ, φτιάχνει αριστουργήματα. Δεν υποστηρίζω ότι τα φτιάχνει με περισσότερο μεράκι και πάθος σε σχέση με το εργοστάσιο, αλλά τα φτιάχνει για να ικανοποιήσει τον καπνιστή, όχι τον καταναλωτή. Έδειξα παραπάνω δυο πίπες με μια ευρεία διαφορά τιμής: περίπου 50 στο ένα άκρο, στο άλλο ΧΧΧ ευρώ. Έχουν τα λαθάκια τους, έχουν τις ελλείψεις ή τις παραλήψεις τους και (αυστηρά κοιτώντας) σε σχέση με την άψογη και to the point, που λένε, βιομηχανοποιημένη παραγωγή, υστερούν. Ωστόσο αυτό που προσφέρουν δεν συγκρίνεται με την κάποτε αποστειρωμένη σχεδόν τελειότητα (και επαναληψιμότητα, όπως και να το κάνουμε) του Α ή του Β βιομηχανικού κολοσσού. Τι προσφέρουν? Απόλαυση. Αλλά επίσης και κάτι ακόμα: ικανοποίηση. Βλέπω αυτή την πίπα των 36 λιρών (και άλλες εξίσου φθηνές ή φθηνότερες) και νιώθω ικανοποίηση που την πήρα, που ήταν και παραμένει πιστός και αξιόπιστος  σύντροφος στις προσωπικές μου στιγμές. Την τιμώ και με τιμά, όπως είχε πει κάποτε ένας συγκαπνιστής. 

Ψάξιμο, λοιπόν, και πάλι ψάξιμο κι ας καταλήγουμε καμιά φορά (ή πολλές!) στο προϊόν που σας λέω να αποφύγουμε. Ψάξιμο όμως, για να μπορούμε να πούμε ότι όντως προσφέραμε στον εαυτό μας το καλύτερο.

1 σχόλιο:

  1. Εγώ τώρα ξεκίνησα το κάπνισμα πίπας , 20 χρόνια καπνιστής στριφτού, άποψή μου οτι ο χώρος της καπνοσύραγγας τεράστιος εμπορικά..Όταν κάπνιζα στριφτό απλά έπαιρνες φιλτράκια, χαρτάκια και τον καπνό που σου καθότανε καλά και φούμαρες...Στο χώρο λοιπόν της πίπας τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά γιατί χρειάζεται το μέσο για να καπνίσεις τον καπνό και αυτό λέγεται πίπα που στις μέρες μας βγαίνει σε εκατομμύρια χρώματα, σχέδια κτλ κτλ...Ήθελα να ήξερα αν οι παππούδες μας είχαν αυτές τις εναλλακτικές και την ποικιλία....Δεν νομίζω...Τι θέλω να πω??? Όπως σε όλα τα πράγματα έτσι και για την πίπα η απόλαυση είναι σχετική...Άλλο το να θες συνέχεια να δοκιμάζεις νέα πράγματα και άλλο αν αυτό που έχεις κάνει τη δουλειά του και το απολαμβάνεις..Άλλο κάποιος να έχει 30 πίπες και να δοκιμάζει καπνούς συνέχεια και άλλο κάποιος να έχει 3-4 πίπες και 2-3 blends και να το απολαμβάνει εξίσου...Μη βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος...
    Ένα παράδειγμα: Μπορεί κάποιος να πάει διακοπές στο πιο ακριβό ξενοδοχείο του κόσμου και κάποιος να κάνει ελεύθερο camping στη Γαύδο...Σημασία έχει με τι διάθεση θα πάει να κάνει διακοπές (πως θα τις απολαύσει)...
    Για μένα είναι όλα θέμα μάρκετινγκ...Υπάρχουν χιλιάδες προιόντα καπνίσματος πίπας, είτε πίπες είτε καπνοί, που από οτι βλέπω σε δημοσιεύσεις είναι παρόμοια αν όχι και ίδια μεταξύ τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή